Hij zit in 2 VMBO-tl, en hij wil heel graag nog over. Wil zijn ouders niet teleurstellen, maar hij vindt leren helemaal niet leuk. Heeft er een broertje dood aan. Toch doet hij wel zijn best. Besteedt elke middag braaf zijn tijd aan zijn huiswerk en werkt ogenschijnlijk hard.

Hij is slim genoeg. Begrijpt lastige stof soms heel snel, en docenten twijfelen ook niet aan zijn niveau. Zijn capaciteiten zijn het punt niet.

Maar hij is echt niet geïnteresseerd in wat hij leert. Wat hij doet doet hij alleen uit plichtsbesef. Niets meer, niets minder. En dat merk je. Hij staat ‘uit’ als hij aan het leren is. Schakelt zijn hersens uit. Dit is leren, en het is niet leuk.

Natuurlijk raad ik zijn ouders aan hem erop te wijzen dat hij veel eerder klaar zou zijn wanneer hij ‘aan’ zou staan tijdens het leren. Dat het dan allemaal veel sneller en makkelijker zou gaan. En ook dat snapt hij. Hij snapt het zelfs heel goed. Hij geeft ze ook gelijk. Hij kan zichzelf goed observeren en herkent wat zijn ouders en docenten tegen hem zeggen. Maar ‘aan’ gaat hij er niet van. Nog niet.

Ik weet zeker dat hij ooit ‘aan’ zal gaan en dat hij dan al zijn kwaliteiten in de strijd zal gooien. Dat zijn er heel wat. Maar nu? Nu lukt hem dat niet. Nog niet. Hoe graag iedereen dat ook zouden willen.

Dus doen zijn ouders hun best om hem op de rails te houden. Zonder extra druk, vanuit realistische verwachtingen. Helpen ze hem om op dit niveau te blijven. Stimuleren ze hem leren zo makkelijk mogelijk te maken. Steunen ze hem door lastige dingen uit te leggen en hem te overhoren als hij iets moet leren. Zonder verwijten. Zonder teleurstellingen. Gewoon door ontspannen naast hem te staan.

Ik weet zeker dat we hem of zijn vader later tegenkomen en we dan horen hoe góed het met hem gaat en hoe succesvol hij geworden is. Daar verheug ik me nu al op.