Gisteren reed ik langs het huis van een van mijn eerste klanten. In 1992 begeleidde ik hun dochter; een bijzonder dwarse puber. Haar moeder worstelde enorm met haar opvoeding. Hoewel ik jong was en als moeder nog maar net kwam kijken wíst ik dat haar dochter alleen tot bloei kon komen als zij haar los kon laten. Dus heb ik haar dat verteld en haar met klem verzocht afstand te nemen. Het ging voor mijn gevoel buiten mijn boekje (wie was ik om een andere, oudere moeder de weg te wijzen?), maar tegelijk was ik er stellig van overtuigd dat het niet anders kón. De dochter moest de vrijheid krijgen om haar eigen weg te gaan. Alleen dan zou ze zich ontwikkelen tot een sterk mens vol zelfvertrouwen. Na een aantal goede gesprekken met mij en haar man heeft de moeder ingestemd om afstand te nemen; hoe ontzettend moeilijk ze dit ook vond.

Het was voor mij de eerste keer dat ik een ouder op deze manier adviseerde, en ik vind het tot op de dag van vandaag ongelooflijk knap van deze moeder dat ze bereid was naar me te luisteren en dit advies ter harte te nam. Voor mij betekende het de eerste stap in een nieuwe ontwikkeling. Een ontwikkeling die tot op de dag van vandaag duurt. Mijn overtuiging is in de loop van de jaren alleen maar sterker geworden, en inmiddels is het adviseren van ouders een groot deel van ons werk.

Met dankbaarheid dacht ik gisteren dus terug aan deze moeder die mij de weg wees. Lieve Hiltje; dánkjewel!

En de dochter? Die is op haar pootjes terecht gekomen en inmiddels zelf een trotse moeder.