Ik kreeg mijn Human Design-/Gene Keys-reading van @willemijntrip. Het woord ‘bevruchting’ viel hierin meerdere keren. Zowel in mijn Human Design als in mijn Gene Keysprofiel is sprake van kenmerken die duiden op bevruchting.

Het leuke van zulke profielen is het om jezelf erin te herkennen. Dat ik niet moet leuren maar dat mensen, als ik daar op durf te vertrouwen, vanzelf naar me toe zullen komen. Dat ik me alles wat ik leer op een diep niveau ‘eigen’ moet maken zodat ik het integreer en het kan toepassen alsof ik het zelf verzonnen heb. Op mijn manier, niet op de manieren uit de boekjes.

En ik herken beide. Ik herken het wachten. Ik herken het autodidactische (zo vertaal ik mijn manier van leren maar even). Ik herken het eigenwijze. Het niet in het gareel.

Ik herken ook, hoewel ik me hier nooit bewust van was, dat ik mensen kan bevruchten. Iets in ze kan aanraken, wakker kussen, kan planten wat daarna verder mag groeien. Iets wat helemaal van hen is. Iets waar ze ontzettend blij van worden. Iets wat hen verder brengt dan ze dachten te komen.

En dit inzicht was voor mij dan weer een bevruchting. Iets waarmee ík verder kan. Iets wat ik verder uit mag werken. En dat maakt de cirkel rond.